Techniki połowowe na Seinie, zastosowania i wpływ na środowisko

Wyobraź sobie rozległą przestrzeń wodną, gdzie ogromna sieć cicho rozwija się jak niewidzialna kieszeń, otaczając ławice ryb z niezwykłą precyzją. Ten żywy obraz oddaje istotę połowów włokiem, tradycyjnej i szeroko stosowanej metody połowów, która odgrywa kluczową rolę w światowym rybołówstwie ze względu na swoje unikalne podejście operacyjne i wysoką wydajność.

Włok to duża sieć rybacka, zwykle prostokątna lub okrągła, często z centralnym workiem. Zasada połowu polega na rozłożeniu sieci w celu utworzenia ogrodzenia w wodzie, uwięzienia docelowych ławic ryb w jej granicach, a następnie zaciśnięciu sieci w celu zabezpieczenia połowu. Operacje z użyciem włoka generalnie wymagają dwóch lub więcej długich lin do manewrowania i kontrolowania ruchu sieci, umożliwiając zamknięcie docelowego obszaru.

W oparciu o metody operacyjne i scenariusze użytkowania, włoki dzielą się głównie na dwie kategorie:

Ta przybrzeżna metoda połowu działa na płytkich wodach przybrzeżnych. Rybacy rozkładają sieć z brzegu lub małych łodzi, aby utworzyć półkoliste lub łukowate ogrodzenie, a następnie ręcznie ciągną liny, aby stopniowo wciągać sieć w kierunku lądu, chwytając otoczone ryby. Włoki plażowe zazwyczaj wymagają minimalnego wyposażenia mechanicznego i oferują stosunkowo prostą obsługę, chociaż ich skuteczność może być znacząco wpływana przez pływy i topografię wybrzeża.

Stosowana na głębszych wodach, metoda ta polega na tym, że statki rozkładają sieci w celu utworzenia pełnych ogrodzeń. Wciągarki lub inne urządzenia mechaniczne następnie ciągną liny, aby zacisnąć sieć i skoncentrować ryby w worku. Włoki z łodzi obejmują większe obszary z większą wydajnością, ale wymagają specjalistycznych statków i sprzętu.

Standardowa procedura połowu włokiem zazwyczaj obejmuje następujące kroki:

• Wybór miejsca: Identyfikacja miejsc połowu na podstawie zachowania i wzorców rozmieszczenia gatunków docelowych, często koncentrując się na obszarach agregacji, takich jak trasy migracyjne lub żerowiska.
• Rozkładanie sieci: Strategiczne wypuszczanie sieci z brzegu lub statku w celu utworzenia skutecznego ogrodzenia, zwracając szczególną uwagę na kierunek i prędkość rozkładania.
• Otaczanie: Stopniowe zaciskanie sieci poprzez ciągnięcie lin przy jednoczesnym zachowaniu odpowiedniego napięcia i prędkości, aby zapobiec ucieczce ryb.
• Wciąganie: Ostrożne wyciąganie sieci po wystarczającym zaciśnięciu, aby skoncentrować ryby w worku, z uwzględnieniem integralności sieci i dobrostanu ryb.
• Rozładunek: Wyjmowanie połowu w celu sortowania, czyszczenia i konserwacji.

Włoki okazują się skuteczne w różnych środowiskach wodnych:

• Wody śródlądowe: Powszechnie stosowane w jeziorach i rzekach dla różnych gatunków słodkowodnych.
• Wody morskie: Szeroko stosowane w regionach przybrzeżnych i na szelfie kontynentalnym dla licznych gatunków morskich.

Chociaż głębokości operacyjne generalnie pozostają w granicach 500 metrów, głównie skoncentrowane na obszarach szelfu kontynentalnego, specyficzne parametry użytkowania zależą od rodzaju sieci, wymiarów i rozmieszczenia gatunków docelowych.

Włoki skutecznie chwytają wiele kategorii ryb:

• Gatunki denne: Ryby żyjące na dnie, takie jak dorsz, flądra i halibut.
• Gatunki pelagiczne: Ryby śródwodne, w tym sardynki, śledzie i tuńczyk, chociaż włoki wykazują szczególną skuteczność w przypadku gatunków dennych.

Potrzeby sprzętowe różnią się znacznie w zależności od rodzaju włoka:

Wymaga minimalnego wyposażenia - zazwyczaj małych łodzi do rozkładania i przede wszystkim ręcznego ciągnięcia lin bez specjalistycznych maszyn pokładowych.

Wymaga specjalistycznych statków wyposażonych w:

• Wciągarki: Do ciągnięcia lin i zaciskania sieci.
• Bębny linowe: Do przechowywania i zarządzania rozległymi linami sieci.
• Bloki mocy: Pomoc mechaniczna do wyciągania sieci w celu zmniejszenia pracy ręcznej.

Nowoczesne statki z włokami coraz częściej wykorzystują zaawansowane systemy nawigacji, wykrywania i kontroli w celu zwiększenia wydajności i bezpieczeństwa.

Chociaż bardzo skuteczne w produkcji owoców morza, połowy włokiem niosą ze sobą potencjalne konsekwencje dla środowiska:

• Przyłowy/odrzuty: Nietargetowane gatunki, osobniki młodociane lub organizmy morskie często chwytane wraz z gatunkami docelowymi są często odrzucane, marnując zasoby i uszkadzając ekosystemy.
• Zbyt małe rozmiary oczek: Niektóre operacje wykorzystują nadmiernie małe oczka w celu zwiększenia połowów, co skutkuje znacznym chwytaniem młodych ryb, co zagraża trwałości populacji.
• Zakłócenia siedlisk przybrzeżnych: Połowy włokiem w pobliżu brzegu mogą uszkodzić siedliska dna morskiego i wpływać na organizmy bentosowe.

Aby złagodzić wpływ na środowisko i promować zrównoważone rybołówstwo, kilka strategii okazuje się skutecznych:

• Ulepszone zarządzanie rybołówstwem: Wdrażanie kwot połowowych opartych na nauce i ograniczeń intensywności połowów w celu utrzymania zdrowych populacji ryb.
• Selektywne technologie połowów: Opracowywanie i wdrażanie włoków z mechanizmami ucieczki w celu ograniczenia przyłowów.
• Regulacja rozmiaru oczek: Wymuszanie minimalnych wymagań dotyczących rozmiaru oczek w celu ochrony młodych ryb.
• Monitorowanie środowiska: Regularna ocena wpływu połowów z terminowymi działaniami na rzecz odbudowy ekosystemu.
• Świadomość społeczna: Edukacja rybaków i społeczności na temat ochrony środowiska w celu wspólnej ochrony zasobów.

Jako istotna metoda połowów wspierająca globalne bezpieczeństwo żywnościowe, wpływ połowów włokiem na środowisko można zminimalizować poprzez innowacje technologiczne, odpowiedzialne zarządzanie i świadomość ekologiczną - zapewniając zrównoważony rozwój zasobów morskich dla przyszłych pokoleń.