تکنیک‌های صید با تور گردان، کاربردها و اثرات زیست‌محیطی

تصور کنید پهنه وسیعی از آب را که در آن یک تور عظیم به آرامی مانند یک جیب نامرئی باز می‌شود و با دقت قابل توجهی دسته‌های ماهی را احاطه می‌کند. این تصویر زنده، جوهر ماهیگیری با تورهای کیسه‌ای را به تصویر می‌کشد، روشی قدیمی و پرکاربرد ماهیگیری که به دلیل رویکرد عملیاتی منحصربه‌فرد و راندمان بالا، نقش مهمی در شیلات جهانی ایفا می‌کند.

تور کیسه‌ای یک تور ماهیگیری بزرگ است که معمولاً شکل مستطیلی یا دایره‌ای دارد و اغلب دارای یک کیسه مرکزی است. اصل ماهیگیری شامل استقرار تور برای تشکیل یک محوطه در آب است، به دام انداختن دسته‌های ماهی هدف در داخل مرزهای آن قبل از سفت کردن تور برای ایمن کردن صید. عملیات تورهای کیسه‌ای عموماً به دو یا چند طناب بلند برای مانور و کنترل حرکت تور نیاز دارد و امکان محصورسازی منطقه هدف را فراهم می‌کند.

بر اساس روش‌های عملیاتی و سناریوهای استفاده، تورهای کیسه‌ای در درجه اول به دو دسته تقسیم می‌شوند:

این روش ماهیگیری ساحلی در آب‌های کم عمق نزدیک ساحل عمل می‌کند. ماهیگیران تور را از ساحل یا قایق‌های کوچک مستقر می‌کنند تا یک محوطه نیم دایره یا کمانی شکل ایجاد کنند، سپس به صورت دستی طناب‌ها را می‌کشند تا به تدریج تور را به سمت خشکی بکشند و ماهی‌های محصور شده را صید کنند. تورهای کیسه‌ای ساحلی معمولاً به حداقل تجهیزات مکانیکی نیاز دارند و عملکرد نسبتاً ساده‌ای را ارائه می‌دهند، اگرچه تأثیر آنها می‌تواند به طور قابل توجهی تحت تأثیر جزر و مد و توپوگرافی ساحلی قرار گیرد.

این روش که در آب‌های عمیق‌تر استفاده می‌شود، شامل استقرار تورها توسط کشتی‌ها برای تشکیل محوطه‌های کامل است. سپس وینچ‌ها یا سایر دستگاه‌های مکانیکی طناب‌ها را می‌کشند تا تور را سفت کنند و ماهی‌ها را در کیسه متمرکز کنند. تورهای کیسه‌ای قایقی مناطق بزرگ‌تری را با راندمان بیشتری پوشش می‌دهند، اما به کشتی‌ها و تجهیزات تخصصی نیاز دارند.

روش استاندارد ماهیگیری با تور کیسه‌ای معمولاً شامل این مراحل متوالی است:

• انتخاب محل: شناسایی مکان‌های ماهیگیری بر اساس رفتار و الگوهای توزیع گونه‌های هدف، که اغلب بر مناطق تجمع مانند مسیرهای مهاجرت یا مناطق تغذیه متمرکز است.
• استقرار تور: رها کردن استراتژیک تور از ساحل یا کشتی برای تشکیل یک محوطه مؤثر، با توجه دقیق به جهت و سرعت استقرار.
• محصور کردن: به تدریج سفت کردن تور با کشیدن طناب‌ها در حالی که تنش و سرعت مناسب را حفظ می‌کنید تا از فرار ماهی‌ها جلوگیری شود.
• کشیدن: با دقت بازیابی تور زمانی که به اندازه کافی سفت شد تا ماهی‌ها را در کیسه متمرکز کنید، با توجه به یکپارچگی تور و رفاه ماهی.
• تخلیه: استخراج صید برای مرتب‌سازی، تمیز کردن و نگهداری.

تورهای کیسه‌ای در محیط‌های آبی متنوع مؤثر هستند:

• آب‌های داخلی: معمولاً در دریاچه‌ها و رودخانه‌ها برای گونه‌های مختلف آب شیرین استفاده می‌شود.
• آب‌های دریایی: به طور گسترده در مناطق ساحلی و فلات قاره برای گونه‌های دریایی متعدد استفاده می‌شود.

در حالی که عمق عملیاتی عموماً در 500 متر باقی می‌ماند، که عمدتاً در مناطق فلات قاره متمرکز است، پارامترهای استفاده خاص به نوع تور، ابعاد و توزیع گونه‌های هدف بستگی دارد.

تورهای کیسه‌ای به طور موثر چندین دسته ماهی را صید می‌کنند:

• گونه‌های کف‌زی: ماهی‌های کف‌زی مانند کاد، کفال و هالیبوت.
• گونه‌های اقیانوسی: ماهی‌های میان‌آبی از جمله ساردین، شاه‌ماهی و تن، اگرچه تورهای کیسه‌ای کارایی خاصی را برای گونه‌های کف‌زی نشان می‌دهند.

نیازهای تجهیزات بسته به نوع تور کیسه‌ای بسیار متفاوت است:

به حداقل تجهیزات نیاز دارد—معمولاً قایق‌های کوچک برای استقرار و در درجه اول کشیدن طناب دستی بدون ماشین‌آلات عرشه تخصصی.

به کشتی‌های تخصصی مجهز به موارد زیر نیاز دارد:

• وینچ: برای کشیدن طناب و سفت کردن تور.
• درام‌های طناب: برای ذخیره و مدیریت طناب‌های تور گسترده.
• بلوک‌های قدرت: کمک‌های مکانیکی برای بازیابی تور برای کاهش کار دستی.

کشتی‌های تور کیسه‌ای قایقی مدرن به طور فزاینده‌ای سیستم‌های ناوبری، تشخیص و کنترل پیشرفته را برای افزایش راندمان و ایمنی ادغام می‌کنند.

در حالی که برای تولید غذاهای دریایی بسیار مؤثر است، ماهیگیری با تور کیسه‌ای عواقب زیست‌محیطی بالقوه‌ای را به همراه دارد:

• صید ضمنی/دورریز: گونه‌های غیرهدف، جوانان یا ارگانیسم‌های دریایی که اغلب همراه با گونه‌های هدف صید می‌شوند، اغلب دور ریخته می‌شوند، که باعث هدر رفتن منابع و آسیب رساندن به اکوسیستم‌ها می‌شود.
• اندازه مش بیش از حد کوچک: برخی از عملیات‌ها از مش‌های بیش از حد کوچک برای افزایش صید استفاده می‌کنند که منجر به صید قابل توجه ماهی‌های جوان می‌شود که پایداری جمعیت را تهدید می‌کند.
• اختلال در زیستگاه‌های ساحلی: تورهای کیسه‌ای نزدیک ساحل ممکن است به زیستگاه‌های بستر دریا آسیب برسانند و بر ارگانیسم‌های بنتیک تأثیر بگذارند.

برای کاهش اثرات زیست‌محیطی و ترویج شیلات پایدار، چندین استراتژی مؤثر است:

• مدیریت شیلات پیشرفته: اجرای سهمیه‌های صید مبتنی بر علم و محدودیت‌های شدت ماهیگیری برای حفظ جمعیت سالم ماهی.
• فناوری‌های ماهیگیری انتخابی: توسعه و اتخاذ تورهای کیسه‌ای با مکانیسم‌های فرار برای کاهش صید ضمنی.
• تنظیم اندازه مش: اعمال الزامات حداقل اندازه مش برای محافظت از ماهی‌های جوان.
• نظارت بر محیط زیست: ارزیابی منظم تأثیرات ماهیگیری با اقدامات به موقع برای احیای اکوسیستم.
• آگاهی عمومی: آموزش ماهیگیران و جوامع در مورد حفاظت از محیط زیست برای حفاظت از منابع جمعی.

به عنوان یک روش ماهیگیری حیاتی که از امنیت غذایی جهانی حمایت می‌کند، ردپای زیست‌محیطی ماهیگیری با تور کیسه‌ای را می‌توان از طریق نوآوری‌های تکنولوژیکی، مدیریت مسئولانه و آگاهی زیست‌محیطی به حداقل رساند—تضمین پایداری منابع دریایی برای نسل‌های آینده.